Malika
05-24-2006, 05:43 AM
Assalomu Aleykum, bu threadda hammani yuzida tabassum uyg’otishga harakat qilib ko’ramiz, hammangizdan qiziqarli voqealarni kutib qolamiz....
TESHAVOY VA TESHA
Aslida otim Teshavoy. Uydagilar va oshnalarim Tesha den chaqirishadi. Tepa mahalladagi O’roqboy ustaning o’g’li bo’laman. Buvamni esa Boltaboy qassob deyishadi. Norozi emasman-u, lekin ba’zida xijolat bo’lib ketaman. Ismi-sharifimni yig’ishtirsangiz-nuqul asbob-uskuna kelib chiqadi. Buning ustiga, dadamning kasbi duradgor. Mushtdayligimdan arra-teshalar ichida katta bo’lganman. Ko’zing pishadi, deb doim meni ishga soladi. Shundanmi, ismimizning uyqashligi sabab, har xil anglashilmovchiliklar bo’lib turadi. Mahallamizdagi juda ko’p sinchli uylarni dadam tiklagan. „Qo’li gul usta, ishni pishiq-puxta qiladi“, deb doim uni aytishadi. O’ziyam bilmagan hunari yo’q. G’isht terishmi, suvoqchilikmi, hammom qurishmi-qilib ketaveradi. Faqat fe’li sal qo’rsroq. Bekorga „qaysar“ laqabini orttirmagan bo’lsa kerak. Mayda gapni uncha yoqtirmaydi. Birov behudaga aql o’rgatsa yoki achchig’iga tegsa, shartta ishini tashlab jo’nab ham ketaveradi. U bilan ishlayotganda odam postda turganday sergak bo’lishi kerak. Gaplari, imo-ishoralari xuddi rebusga o’xshaydi. Qolgan yarmini o’zing topasan. Masalan, unga loy uzatsang, devorga suvash o’rniga ba’zan indamay yerga tashlab yuboradi. Yana uzatsang-yana shunday qiladi. Uchinchi safar esa naq peshonangga qarab otadi. Qattiq tekkanidan bilasanki, loyning ichida „bezi“ bor ekan.
Agar yog’och ishi qilayotgan bo’lsa, betingga qaramay „Tesha!“ deb chaqiradi. Turgan gapki, men „ha“ deyman. U esa: „Senimas, teshani uzat“, deydi. Yana „Tesha“ desa, men albatta teshani uzataman. Dadam esa bir o’qrayib: „Uni qo’yib qo’y, o’zing kel, mana buni ushlab tur“, deydi. Shunaqa qilib ko’p marta dakki eshitishga to’g’ri keladi.
Bir safar juda yomon bo’ldi deng. Kuz mahali edi. Maktabdan kelib dars tayyorlab o’tirgandim. Darvozadan dadamning ovozi eshitilib qoldi. Oyim birdan bezovtalanib, ishini tashlab yugurib chiqdi.
-Teshani olib chiq bu yoqqa!-deb baqirdi dadam.
Irg’ib o’rnimdan turdim. Derazadan qarasam, dadamning avzoyi juda buzuq. Qo’lida bir metrcha keladigan yo’g’on tayoq. Ust-boshi loy. Yirtilgan yengini tuzatib, g’azab bilan qarab turibdi. Pitirlab, qayoqqa qochishni bilmay qoldim.
-Nima ish qilib qo’yding?-dedi oyim rangi quv o’chib.-Tezroq yur, seni so’rayapti.
Qanday gunoh qilganimni eslolmay qaltirab turibman. Oyim qo’ltig’imdan ushlab tashqariga sudradi. Sekin eshikdan chiqdik. Dadam meni ko’rishi bilanoq battar tutoqib:
-Unimas!-dedi-da, qo’lidagi tayoqni bor kuchi bilan bizga qarab otib yubordi. Oyim ikkimiz ikki tarafga qochdik. Lekin tayoq qurg’ur bumerang singari aylanib kelib, xuddi mening boshimga tegdi. Yaxshiyamki qoqilib tushganim. Bo’lmasa naq bo’ynimni uzib ketardi. Shundog’am boshim yorilib, bir haftagacha dokaboylab, kasal yotdim.
Keyin bilsak, poliz chetiga arqonlab qo’yilgan buzoq bo’shalib ketib, toza ish ko’rsatibdi. Suv qo’yilgan ekinzorni kechib tashlabdi. Dadam yaqiniga borguncha indamay turarmishda, keyin uni masxara qilganday, yana shataloq otib qocharmish. Shu xilda kap-katta odamni diqqat qilib ancha yugurtiribdi. O’t terib kelayotgan bolalar ushlab berishibdi. Dadam uni avaylab daraxtga bog’lab olibdi-da, rosa xivchinlabdi. Keyin qattiqroq yog’ochdan qoziq qilish uchun tesha so’rab kelgan ekan.
Lat yegan joyim-ku, chandig’ini esdalik qoldirib tuzalib ketdi. Lekin oyim juda qo’rqib ketgan ekan. Shundan beri dadam so’rasa „Jo’n teshami, odam teshami?“ deydigan bo’lib qoldi.
O’sha kunlari buvam ko’rgani keldi. tezoblik qilgani uchun dadamni rosa urishdi. Keyin meni yupatgan bo’lib ancha gaplashib o’tirdi. Dasturxon chetiga tikilib, ko’zlarini yumib-yumib, oilamizdagi taomillar va ota-buvalari haqida gapirib berdi. Aytishicha, shahrimizda Toshboy, Qilichbek, Qamchibek, Qo’ziboy, Qo’chqorali, Bo’riboy,Qoplonbek, Burgutali, Lochinbek degan odamlar o’tgan ekan. Buvam gapirayotganda bir narsani fahmlab kulib yubordim. Sarasaf solsam, avval osmonda uchib yurib,so’ngra yerga tushib, keyin temir-tersakka aylanib ketgan ekanmiz...
Lekin hozirdan meni bir narsa tashvishga solyapti. Vaqti kelib uylansam, farzand ko’rsak otini nima deb atarkinmiz? Ishqilib yanayam maydalashib ketmasak bo’ldi.
-
yoqqan bo'lsa xursandman, yoqmagan bo'lsa har qalay ko'z yugurtirganiz uchun ham rahmat.
Ollohdan omonlik tilab
Malika:)
TESHAVOY VA TESHA
Aslida otim Teshavoy. Uydagilar va oshnalarim Tesha den chaqirishadi. Tepa mahalladagi O’roqboy ustaning o’g’li bo’laman. Buvamni esa Boltaboy qassob deyishadi. Norozi emasman-u, lekin ba’zida xijolat bo’lib ketaman. Ismi-sharifimni yig’ishtirsangiz-nuqul asbob-uskuna kelib chiqadi. Buning ustiga, dadamning kasbi duradgor. Mushtdayligimdan arra-teshalar ichida katta bo’lganman. Ko’zing pishadi, deb doim meni ishga soladi. Shundanmi, ismimizning uyqashligi sabab, har xil anglashilmovchiliklar bo’lib turadi. Mahallamizdagi juda ko’p sinchli uylarni dadam tiklagan. „Qo’li gul usta, ishni pishiq-puxta qiladi“, deb doim uni aytishadi. O’ziyam bilmagan hunari yo’q. G’isht terishmi, suvoqchilikmi, hammom qurishmi-qilib ketaveradi. Faqat fe’li sal qo’rsroq. Bekorga „qaysar“ laqabini orttirmagan bo’lsa kerak. Mayda gapni uncha yoqtirmaydi. Birov behudaga aql o’rgatsa yoki achchig’iga tegsa, shartta ishini tashlab jo’nab ham ketaveradi. U bilan ishlayotganda odam postda turganday sergak bo’lishi kerak. Gaplari, imo-ishoralari xuddi rebusga o’xshaydi. Qolgan yarmini o’zing topasan. Masalan, unga loy uzatsang, devorga suvash o’rniga ba’zan indamay yerga tashlab yuboradi. Yana uzatsang-yana shunday qiladi. Uchinchi safar esa naq peshonangga qarab otadi. Qattiq tekkanidan bilasanki, loyning ichida „bezi“ bor ekan.
Agar yog’och ishi qilayotgan bo’lsa, betingga qaramay „Tesha!“ deb chaqiradi. Turgan gapki, men „ha“ deyman. U esa: „Senimas, teshani uzat“, deydi. Yana „Tesha“ desa, men albatta teshani uzataman. Dadam esa bir o’qrayib: „Uni qo’yib qo’y, o’zing kel, mana buni ushlab tur“, deydi. Shunaqa qilib ko’p marta dakki eshitishga to’g’ri keladi.
Bir safar juda yomon bo’ldi deng. Kuz mahali edi. Maktabdan kelib dars tayyorlab o’tirgandim. Darvozadan dadamning ovozi eshitilib qoldi. Oyim birdan bezovtalanib, ishini tashlab yugurib chiqdi.
-Teshani olib chiq bu yoqqa!-deb baqirdi dadam.
Irg’ib o’rnimdan turdim. Derazadan qarasam, dadamning avzoyi juda buzuq. Qo’lida bir metrcha keladigan yo’g’on tayoq. Ust-boshi loy. Yirtilgan yengini tuzatib, g’azab bilan qarab turibdi. Pitirlab, qayoqqa qochishni bilmay qoldim.
-Nima ish qilib qo’yding?-dedi oyim rangi quv o’chib.-Tezroq yur, seni so’rayapti.
Qanday gunoh qilganimni eslolmay qaltirab turibman. Oyim qo’ltig’imdan ushlab tashqariga sudradi. Sekin eshikdan chiqdik. Dadam meni ko’rishi bilanoq battar tutoqib:
-Unimas!-dedi-da, qo’lidagi tayoqni bor kuchi bilan bizga qarab otib yubordi. Oyim ikkimiz ikki tarafga qochdik. Lekin tayoq qurg’ur bumerang singari aylanib kelib, xuddi mening boshimga tegdi. Yaxshiyamki qoqilib tushganim. Bo’lmasa naq bo’ynimni uzib ketardi. Shundog’am boshim yorilib, bir haftagacha dokaboylab, kasal yotdim.
Keyin bilsak, poliz chetiga arqonlab qo’yilgan buzoq bo’shalib ketib, toza ish ko’rsatibdi. Suv qo’yilgan ekinzorni kechib tashlabdi. Dadam yaqiniga borguncha indamay turarmishda, keyin uni masxara qilganday, yana shataloq otib qocharmish. Shu xilda kap-katta odamni diqqat qilib ancha yugurtiribdi. O’t terib kelayotgan bolalar ushlab berishibdi. Dadam uni avaylab daraxtga bog’lab olibdi-da, rosa xivchinlabdi. Keyin qattiqroq yog’ochdan qoziq qilish uchun tesha so’rab kelgan ekan.
Lat yegan joyim-ku, chandig’ini esdalik qoldirib tuzalib ketdi. Lekin oyim juda qo’rqib ketgan ekan. Shundan beri dadam so’rasa „Jo’n teshami, odam teshami?“ deydigan bo’lib qoldi.
O’sha kunlari buvam ko’rgani keldi. tezoblik qilgani uchun dadamni rosa urishdi. Keyin meni yupatgan bo’lib ancha gaplashib o’tirdi. Dasturxon chetiga tikilib, ko’zlarini yumib-yumib, oilamizdagi taomillar va ota-buvalari haqida gapirib berdi. Aytishicha, shahrimizda Toshboy, Qilichbek, Qamchibek, Qo’ziboy, Qo’chqorali, Bo’riboy,Qoplonbek, Burgutali, Lochinbek degan odamlar o’tgan ekan. Buvam gapirayotganda bir narsani fahmlab kulib yubordim. Sarasaf solsam, avval osmonda uchib yurib,so’ngra yerga tushib, keyin temir-tersakka aylanib ketgan ekanmiz...
Lekin hozirdan meni bir narsa tashvishga solyapti. Vaqti kelib uylansam, farzand ko’rsak otini nima deb atarkinmiz? Ishqilib yanayam maydalashib ketmasak bo’ldi.
-
yoqqan bo'lsa xursandman, yoqmagan bo'lsa har qalay ko'z yugurtirganiz uchun ham rahmat.
Ollohdan omonlik tilab
Malika:)