AbdurRahman
11-10-2007, 07:01 AM
إن الحمد لله ، نحمده ، و نستعينه ، و نستغفره ، و نعوذ بالله من شرور أنفسنا و من سيئات أعمالنا، من يهده الله فلا مضل له ، و من يضلل فلا هادي له ، و أشهد أن لا إله إلا الله وحده لا شريك له ، و أشهد أن محمدا عبده و رسول
хурматли биродарлар, сизларга бугунги кундаги кўпчилик мусулмонларни ташвишга солувчи катта бир гунох тўгрисида маълумот берамиз, иншааллох. сарлавхадан маълум бўлиб турган бу гунох мусулмонларнинг холатларини бу дунёда хам, охиратда хам огирлаштириб кўяди. бу дунёда иймонни кучсизлантириб, гунохларга журъатли килиб кўйса, охиратда не холат келтириши мавзумизда баён килинади. аллох таолодан офият сўраймиз!
ал-бухорий самура бин жундаб разияллоху анхудан ривоят килади, у киши айтадиларки: “пайгамбаримиз صلى الله عليه و سلم намоз ўкиб бўлгач бизга юзланиб: бу кеча сизлардан ким туш кўрди”? деб савол берардилар. бирор киши кўрган тушини хикоя килса, “ما شاء الله “ деб кўярдилар. кунлардан бирида: “силардан бирор киши туш кўрдими?” деб биздан сўрадилар. биз: йўк, дедик. шунда ўзлари бундай гап бошлаб кетдилар: (маъноси) “мен ўтган кечада икки кишини тушимда кўрдим. улар келиб кўлимдан олиб мени мукаддас ерга олиб чикишди...
шунда оркаси билан ётган бир кишининг ёнига улар билан бирга юриб бордик. бу киши оркаси билан ерда ётган бўлса, яна бир киши унинг бошида (кафтни тўлдирадиган) бир тош билан унинг бошини уриб пачоглаб турибди. хар качон уни урганда тош думалаб кетади. бориб то тошни олиб келгунча, ётганнинг боши тузалиб яна ўз холига кайтади. урувчи тошни келтиргандан сўнг яна уради. “бу ким?” деб сўрадим. улар: “юринг, кетамиз” дейишди. охирида уларга айтдим: “бу кечада мени айлантириб сайр килдирдингиз. энди кўрган нарсаларимнинг хабарини менга баён килинг!” улар: “хўп”, дейишди. “...сиз кўрган боши пачогланаётган киши шундай кимсаки, аллох унга куръонни таълим берган. у эса, кечкурунлари куръонни четга суриб ухлаган. кундузи унга амал хам килмаган. киёмат кунигача мана шунака азобланади... мен жибрийл, бу мийкоийл бўлади...” дейишди”. (хадис кискартирилган).
мазкур хадисни шархлаб ибни хажар рахимахуллох, ибни хубайра рахимахуллохнинг куйидаги гапларини накл киладилар: “куръонни ёдлаб кейин уни четга ташлаб кўйиш катта жиноят. чунки, бунака кимса куръонни четга суриб кўйиш керак деган хаёлни килган бўлади. энг шарафли нарса бўлган куръонни ташлаб кўйгани учун, энг шарафли аъзоси бўлган боши билан азобланади”. хадиснинг зохиридан маълум бўладики, кечасида куръон кироатини тарк этган киши азобга тортилади.
хурматли биродарлар, сизларга бугунги кундаги кўпчилик мусулмонларни ташвишга солувчи катта бир гунох тўгрисида маълумот берамиз, иншааллох. сарлавхадан маълум бўлиб турган бу гунох мусулмонларнинг холатларини бу дунёда хам, охиратда хам огирлаштириб кўяди. бу дунёда иймонни кучсизлантириб, гунохларга журъатли килиб кўйса, охиратда не холат келтириши мавзумизда баён килинади. аллох таолодан офият сўраймиз!
ал-бухорий самура бин жундаб разияллоху анхудан ривоят килади, у киши айтадиларки: “пайгамбаримиз صلى الله عليه و سلم намоз ўкиб бўлгач бизга юзланиб: бу кеча сизлардан ким туш кўрди”? деб савол берардилар. бирор киши кўрган тушини хикоя килса, “ما شاء الله “ деб кўярдилар. кунлардан бирида: “силардан бирор киши туш кўрдими?” деб биздан сўрадилар. биз: йўк, дедик. шунда ўзлари бундай гап бошлаб кетдилар: (маъноси) “мен ўтган кечада икки кишини тушимда кўрдим. улар келиб кўлимдан олиб мени мукаддас ерга олиб чикишди...
шунда оркаси билан ётган бир кишининг ёнига улар билан бирга юриб бордик. бу киши оркаси билан ерда ётган бўлса, яна бир киши унинг бошида (кафтни тўлдирадиган) бир тош билан унинг бошини уриб пачоглаб турибди. хар качон уни урганда тош думалаб кетади. бориб то тошни олиб келгунча, ётганнинг боши тузалиб яна ўз холига кайтади. урувчи тошни келтиргандан сўнг яна уради. “бу ким?” деб сўрадим. улар: “юринг, кетамиз” дейишди. охирида уларга айтдим: “бу кечада мени айлантириб сайр килдирдингиз. энди кўрган нарсаларимнинг хабарини менга баён килинг!” улар: “хўп”, дейишди. “...сиз кўрган боши пачогланаётган киши шундай кимсаки, аллох унга куръонни таълим берган. у эса, кечкурунлари куръонни четга суриб ухлаган. кундузи унга амал хам килмаган. киёмат кунигача мана шунака азобланади... мен жибрийл, бу мийкоийл бўлади...” дейишди”. (хадис кискартирилган).
мазкур хадисни шархлаб ибни хажар рахимахуллох, ибни хубайра рахимахуллохнинг куйидаги гапларини накл киладилар: “куръонни ёдлаб кейин уни четга ташлаб кўйиш катта жиноят. чунки, бунака кимса куръонни четга суриб кўйиш керак деган хаёлни килган бўлади. энг шарафли нарса бўлган куръонни ташлаб кўйгани учун, энг шарафли аъзоси бўлган боши билан азобланади”. хадиснинг зохиридан маълум бўладики, кечасида куръон кироатини тарк этган киши азобга тортилади.