Rasululloh SAV aytgan hikoyatlar

[AbdulAziz]

Assalamu alaykum wa rahmatulloh.

Ushbu mavzuda hadisi shariflarda Rasululloh SAV tillaridan rivoyat qilingan hikoyatlar berib boriladi.

Hikoyatlarni berishda sahih manbalardan foydalanilsa, va manbani aniq ko'rsatilsa, yaxshi bo'lardi.

* * *


Ibn Umar raziyallohu anhu rivoyat qiladilar: «Nabiy sallallohu alayhi va sallam bunday dedilar: «Uch kishi yo‘lda ketayotgan erdi, birdan yomg‘ir yog‘ib qolib, tog‘dagi bir g‘orga kirib berkinishdi. Shu payt, tog‘dan bir katta tosh (qoya) dumalab tushib, g‘orning og‘zini tusib qo‘ydi. Shunda ular bir-birlariga: «Olloh yo‘lida biror xayrli ish qilgan bo‘lsangizlar, o‘shani o‘rtaga qo‘yib parvardigorga iltijo qilingizlar, zora u g‘orning og‘zini ochsa!» — deyishdi. Ulardan biri: «Yo Olloh, mening keksayib qolgan ota-onam bor erdilar. O’zim ersam qo‘ychivonlik qilardim. Har kuni yaylovdan qaytgach, quylarni sog‘ib, sutini avval ota-onamga, so‘ng bolalarim va ahli ayolimga berardim. Bir kuni yaylovda kech qolib ketdim, kelsam, ular uxlab qolishibdi. Odatdagidek, quylarni sog‘ib, sutini ota-onamning huzurlariga olib bordim-u, ularni uyg‘otishga botinolmay turib qoldim. Bolalarim ersa (sut so‘rab) oyoqlarim ostida talpinib yig‘lashardi. Shu ahvolda tong ottirdik. Yo Olloh, agar bilsang, bu ishni seni yuz-xotir qilib qilgan erdim. Bizga g‘orning og‘zini bir oz ochgil, toki biz osmonni ko‘raylik!» — deb iltijo qildi. Shunda Olloh taolo g‘orning og‘zini bir oz ochdi. Keyin, ularning ikkinchisi: «Yo Olloh, agar bilsang, men amakimning qizlaridan birini erkaklar ayollarni yaxshi kurgandek qattiq sevardim. U (ya’ni, amakimning qizi menga): «Yuz dinor bermaguningcha maqsadga erisholmaysan», — dedi. Men yuz dinor topib uning oldiga bordim-da, o‘zimni oyoqlari orasiga olib erdim: «Ollohdan qyorqgil, muhrni halollab ochgil!» — dedi. Shunda men darhol o‘rnimdan turib, undan nari ketdim. Yo Olloh, agar bilsang, men bu ishni seni yuz-xotir qilib qilgan erdim. Bizga g‘orning og‘zini (kattaroq) ochgil!» — dedi. Olloh taolo g‘or og‘zining uchdan ikki qismini ochdi. So‘ng, ulardan uchinchisi: «Yo Olloh, agar bilsang, men bir kishini bir faraq (3 so’) makkajo‘xoriga yollab erdim. Ish tugagach, haqini berdim, ammo u olmay ketib qoldi. Keyin, men o‘sha (bir faraq) makkajo‘xorini ekib, dehqonchilik qildim, hosilini sotib, puliga bir sigir va molga qarab turish uchun bir xizmatkor (qul) sotib oldim. Bir kuni o‘sha yollangan odam kelib, haqini mendan talab qildi. Men: «Bor, anavi sigir va uning boquvchisi senga!» — dedim. U menga: «Meni masxara qilayotirsanmi?» — dedi. Men: «Yo‘q, masxara qilmayotirman, o‘sha sigir va uning boquvchisi senga, ularni olib ketaver!» — dedim. Yo Olloh, agar bilsang, men bu ishni seni yuz-xotir qilib qilgan erdim. G’orning og‘zini butunlay ochgil!» — deb iltijo qildi. Shunda Olloh taolo g‘orniig ogzini butunlay ochdi».

(Buxoriy rivoyati, "Al-jome' as-sahih", Savdo-sotiq kitobi, 93-bob)

[mastura]

Assalamu aleykum
Расулуллох соллаллоху алайхи ва саллам зикр киладилар: ″Баний Исроил кавмидан бир киши, ўзларининг баъзи кишиларидан 1000 динор карз сўради.

У(карз берувчи) деди: ″Менга гувохлар олиб келгин, уларни гувох килиб кўяйин″.

(Карз сўровчи) деди: ″Аллох Таоло Ўзи гувохликка кифоядир″.

— ″ундай бўлса, менга кафил келтир″.

— ″Аллох Таоло кафилликка Ўзи кифоядир″.

(берувчи): ″Тўгри айтасан″— деди ва бир муддатни тайин килиб, унга 1000 динорни карзга берди. Халиги киши маблагни олиб денгиз оркали сафарга чикди ва хожатларини бажарди (яъни, тижорат, олди-сотти килди). Тайинланган муддатга етиб келаман деб, харакат килиб, кайтиб кетишга бир маркаб (кема) топа олмагач, бир ёгочни олиб, ўртасини ковак килиб, унга 1000 динор ва дўсти учун бир мактубни жойлаштириб кейин ковакни яхшилаб беркитдида, уни олиб, денгиз бўйига келиб деди: ″Эй, Аллохим Сен Ўзинг биласанки, мен фалон кишидан 1000 динор карз сўраганимда, у мендан кафил бўладиган кишини талаб килди, мен эса, Аллох Таоло Ўзи кифилдир дедим, у Сенинг кафиллигингга рози бўлди. Мендан гувох хозирлашимни сўради, мен эса, Аллох Ўзи гувохликка кифоядир дедим, у Сенинг гувохлигингга рози бўлди. Мен эса, унинг хаккини (ўз вактида) етказиб бериш учун, кўп харакат килдим, бирон маркаб топа олмадим, энди мен ушбуни Ўзингга омонат топширдим″. Ёгочни денгизга улоктирди, у калкиб-калкиб денгизга кириб кетди. Сўнгра кайтиб келиб ўз шахрига кетиш учун маркаб (кема) излай бошлади. Унга карз берган киши эса, бирор (сафардан кайтган) кема унинг молини олиб келган бўлса деган умидда бир карайин деб, денгиз бўйига чикди. Моли жойлаштирилган ёгочни (ўзи билмаган холда) тасодифан кўриб колди ва ўтин килиш учун уни уйига олиб келди. Ёгочни аралаб майдалаган эди, ичидан мол (маблаг) ва мактубни топди. Бир оз муддатдан кейин, карз олган киши сафардан кайтиб келиб, 1000 динорни олиб келди ва деди: ″Молингни сенга (ўз вактида) келтириб бериш учун кўп харакат килдим, бирок мана шу хозир етиб келган маркаб(кема)дан аввал келадиганини топа олмадим″. (Карз берувчи) деди: ″Менга бирор нарса жўнатган эдингми?″. (Карз олгувчи) деди: ″Сенга айтаяпманку, мана шу хозир келган кемадан аввал, бошкасини топа олмадим″. (Карз бергувчи) деди: ″Ёгоч ичида жўнатганларингни Аллох Таоло (зое килмай етказиб келиб) сенинг томонингдан адо этди, сен (хотиринг жам) хушнудлик билан 1000 динорни олиб кетавер″». (Сахихул Бухорий: 2291)

[Shoir]

BU BOBDA RASULULLOH SOLLALLOHU ALAYHI VASALLAMNING KECHQURUNDA QILGAN HIKOYALARI HAQIDA BAYON QILINADI

192. Oisha roziyallohu anho dedilar: Bir kecha Rasululloh sollallohu alayhi vasallam o‘z uylarida xotinlariga bir qissa bayon qildilar. Ayollaridan birlari dedilar: bu qissa xayratda va taajjubda tamom Xurofaning voqealariga o‘xshar ekan. Rasululloh sollallohu alayhi vasallam dedilar: Bilasizlarmi, Xurofa nima? Xurofa Bani Uzra jamoasidan bo‘lgan bir kishi edi. Johiliyat zamonasida uni jinlar asir qilib olib ketgan edilar. U jinlar bilan bir necha muddat birga turdi, keyin ular o‘zlari uni olib kelib, qo‘yib ketdilar. Keyin u kishi jinlar orasida ko‘rgan qiziq voqealarni so‘zlab berar edi. Keyin odamlar uning so‘zini eshitganlarida, bu so‘z «Xurofa so‘zi» der edilar. Shundan keyin, arablar orasida har bir qiziq so‘zni Xurofa so‘zi deyiladigan bo‘ldi.

UMMU ZAR’ HIKOYASI

193. Oisha roziyallohu anho dedilar: Kunlarning birida o‘n bir nafar xotin bir yerga jam bo‘ldilar va hammalari o‘z erlarining ahvolini to‘laligicha bayon qilishni va hech bir so‘zni yashirmaslikka ahd qildilar. Bu xotinlar hammalari Yaman xotinlari yo Hijoz xotinlari edilar. Nomlari aniq ma’lum emasdir.

Birinchilari dedi: Mening erim ishdan chiqqan, oriq tuyaning go‘shtidir. Yana o‘zi chiqishi qiyin bir tog‘ning ustidadir. Tog‘ yo‘li oson emaski, unga chiqilsa. Go‘sht ham semiz mol go‘shti emasdirki, uni ixtiyor qilinsa, va olib tushilsa, ya’ni, butun foydasiz bekor bir narsadur.

Ikkinchilari dedi: Men erim rozilarini bayon qilmasman. Qo‘rqurmanki, agar uning ayblarini berkitmay so‘zlab qolsam, "zohiriy" va "botiniy" ayblarining hech birini qo‘ymay so‘zlab tashlarman, ya’ni mening erimda bor ayblarni sanab bo‘lmas, qaysi birini ham so‘zlab o‘tiray.

Uchinchilari dedi: Mening erim badxulq, bedavo uzundki, undan shikoyat qilsam, yo o‘ziga bir so‘z qilib qolsam, taloq qilinurman. Agar so‘z qilmay ketaversam, butun umrim muallaqa holda keturman, ya’ni, erliklar qatorlarida ham emasman, bevalar qatorida ham emasman.

To‘rtinchilari dedi: Mening erim Tahoma iqlimining kechquruniga o‘xshaydi. Na issiq va na sovuq. Na undan qurqilur va na undin zerikilur. Ya’ni, nihoyatda mijozi mo‘‘tadildir. Issiqda salqindir va sovuqda issiqdir. Afv marhamati ko‘pdir. Hech bir holda odamga malol kelmas.

I z o h. Tahoma deb, Makkai mukarramani va atroflarini aytiladi.

Beshinchilari dedi: Mening erim uyga kirsa, qoplon bo‘lib kirur, uydan chiqsa sher bo‘lib chiqur. Uydagi o‘ziga ma’lum narsalar xasida taftish qilib o‘tirmas, ya’ni ko‘chadan kelsa, qoplon kabi o‘z ahlini sog‘inib keladi va ko‘chaga chiqsa yo‘lbarsdek olijanob yuradi. O’zi u qadar himmatlik, karim insondirki, bo‘lar-bo‘lmas narsalar ustida oilasi bilan janjal qilib, pastlik qilib o‘tirmaydi.

Oltinchilari dedi: Mening erim taom yesa, dasturxonda bor narsani hammasin yeb tugatadi va suv ichsa, idish ostida qolgan suvni ham ichib xalos qilur, va yotsa, o‘zi tanho bir ko‘rpaga o‘ralib yotadi. Yonida yotgan odamni qo‘yniga qo‘lini uzatib ham ko‘rmaski, dardini bilsin, yo sog‘, yo bemor ekanligini faxmlasin, ya’ni, taomga to‘ymas va suvga qonmas va hamxonasi holini sezmas, bir bemuruvvat insondir.

Yettinchilari dedi: Mening erim o‘zi nomard, so‘zdan ojiz. Hamisha bemor bir insonki, dunyoda bor bemorlikdan namuna unda bor. U qadar beaxloqki, suz qilsang, boshingni yoradi, yo badaningni zaxm qiladi, yo xoxlasa har ikkisini birga qilur.

Sakkizinchilari dedi: Mening erim badani quyon kabi muloyim va isi za’faron kabi hammani xushbo‘y qilib turadi, ya’ni uning vujudi nihoyatda mahbubdir. Nozik badan va xushbo‘yligidan jismoniy va ruxoniy lazzat har ikkisi unda mavjuddir.

To‘qqizinchilari dedi: Mening erim, uyi baland, mexmoni ko‘p, qomati raso va davlat xonasi jamoat xonaga yaqin bir zotdir, ya’ni sharaflik, saholatlik va shijoatlik bir dodxodirki, hamma insonga maxbub va marji’dir.

O’ninchilari dedi: Mening erim, molikdir. Bilasizlarmi, molik kim? Ta’rif qilingan zotlarning hammalaridan ziyoda, yaxshidir. Chunki har-har yerga cho‘kib yotadigan tuyalari ko‘pdir. Tuyalari o‘tlagani kam borishadi. Qachon surnayning ovozini eshitsalar bilurlarki, ularni so‘yilur, ya’ni molik davlatmand va karamlik bir insondir. Hamisha mollarini o‘z oldida boqadi, yaylovga kam yuboradi. Mollari ham uning mijozini yaxshi biladilar. Qachon surnay chalinsa, bilurlarki, shu soatda mehmon taomi uchun zabx etilurlar.

O’n birinchilari dedi: Mening erim Abu Zar’dur. Bilasizlarmi, Abu Zar’ kim? U shunday mexribon erki, ikki kulog‘imni qimmati yuqori taqinchoqlardan ham qilgandir, va ikki bilagimni ko‘p yedirib, charvidan to‘ldirgandir. Meni shunday xush va xurram saqlaganki, undan men kibr va g‘ururga berilib, o‘zimni unuta boshladim. Bu er meni olganda, men bir nechta echki bilan kun o‘tkazadigan nihoyatda bir g‘arib xonadonda edim Meni shunday bir davlatmand xonadonga olib keldiki, ularda otlar, tuyalar, qo‘sh ho‘kizlar va dehqonlar bor edi. Otlari kishnar, tuyalari bo‘kirar, ho‘kiz, sigirlari xirmon xaydar, xodimlari donlarni somonlardan alohida qilib tozalar edilar. Men bo‘lsam u er qoshida erka edim, har qanday so‘z aytsam ham, so‘zing yomon demas edi. Yotsam tong otguncha yotar edim, hech kim meni uyg‘ota olmas edi. Yemak va ichmakda shunday mo‘l-ko‘lchilik ediki, men yeb-ichib turib ketardim, taom va sharob shunday qolar edi. Bu sifat erimning sifati edi.

Uning bir onasi ham bor edi. Bilasizlarmi, u qanday xotun edi. U nihoyatda olijanob xotin ediki, idishlari hammasi katta-katta va narsalari to‘la-to‘la turar edi. Uyi nihoyatda keng va unda hamisha mehmonlar bo‘lar edi. Abu Zar’ning o‘g‘li ham bor edi. Bilasizlarmi, o‘g‘li kim? Shunday yigitki, badani nozik va ozg‘in, yonboshi go‘yo po‘stlog‘i archilgan xurmo novdasiga yoki g‘ilofidan chiqarilgan qilichga o‘xshar va yosh echkining qo‘li uni to‘yg‘izadi (ya’ni, nihoyatda betakalluf, bahodirmijoz yigitdir).

Abu Zar’ning qizi ham bor. U qizni nima desam bo‘ladi. Otasiga itoatli va onasiga farmonbardor, sixat va jamoli, aqlu-kamoli shunday ediki, xotinlik kishiga tushib qolsa, kundoshi kuyib o‘tadi. Abu Zar’ning cho‘risi ham bor. Uni qanday ta’rif qilay? U cho‘ri dindorligidan uydagi so‘zlarni boshqa yerlarga tarqatmaydi va aminligidan uyidagi taomni ham beijozat harj qilmaydi, va tozaligidan uyni nihoyatda sof va pokiza saqlaydi. Axlatxona qilib qo‘ymaydi. Ummu Zar’ dedi: bizning Abu Zar’ bilan muhabbatimiz va o‘rtadagi aloqamiz men yuqorida aytgandek edi. Ittifoqo, bir kun Abu Zar’ ko‘chaga chiqdi. Bahor fasli edi. Sut, yog‘ meshkachalarda olinib turgan vaqt edi. Ketib turib, oldida ikki o‘g‘li ham bor bir xotinni ko‘rib koldi. Qoplondek irg‘ishib, onalarining beli atrofida ikki anor bilan uynashib turibdilar. Bu holni ko‘rgach, meni taloq qilib o‘z nikohiga o‘sha xotinni oldi. Uni devona qilgan xotinning xusnlik sho‘x o‘g‘illarini ko‘rib, shoyad menga ham shunday o‘g‘illarni tug‘ib bersa, deb umid qilgan edi. Men ham keyin bir olijanob, saxiy erga tegdimki, uning uchqur zotdor bir oti bor edi. Uni minar edi. Xat degan bir maqomda ishlangan nayza taqardi. O’sha er meni olgach, kech kirmay turib, kelib mollarini haydatib, mening xuzurimga keltirdi, va har qaytgan namunadan bir juftdan menga berib, dedi: Ey, Ummu Zar’, ol, yegin va axllaringga ham bergin. Lekin men bu ikkinchi erning menga bergan narsalarin hammasini to‘plasam, qimmati va bahosi Abu Zar’ning menga bergan bir kichkina idishining qimmatiga ham barobar kelmaydi.

Oisha roziyallohu anho dedilar: Bu xikoyani tamom eshitib bo‘lgach, Rasululloh sollallohu alayhi vasallam menga dedilar: Ey, Oisha, men ham senga Abu Zar’ Ummu Zar’ga mehribon bo‘lgan kabi mexribondirman. Lekin biz ajralmasmiz.

I z o h. Bu hadis muborakdan Rasululloh sollallohu alayhi vasallamning axloqi jamilalarining va xonadon hayotlarining naqadar ulug‘ligi ma’lum bo‘ladi. Sollallohu alayhi vasallam.

Shamoili Muhammadiydan (http://forum.ziyouz.com/index.php?topic=263.msg4012#msg4012)

[AbdulAziz]

Abu Hurayra raziyallohu anhu rivoyat qiladilar:
«Nabiy sallallohu alayhi va sallam bunday dedilar: «Ibrohim alayhissalom Bibi Sora birlan birga hijrat qilib, podshohi zolim bir yurtga keldilar. Shunda unga: «Ibrohim dunyoda tenggi yo‘q bir go‘zal ayol birlan birga shahringizga kirib keldi» — deb xabar qilishdi. Podshoh Ibrohim alayhissalomga odam yubordi. Ular Ibrohim alayhissalomdan: «Bu ayol kim?» — deb so‘rashdi. Ibrohim alayhissalom: «Bu mening (dindosh) singlim» — deb javob berdilar-da, Bibi Soraning huzurlariga kirib: «Msn sizni ularga (dindosh) singlim, dsb tanitdim. So‘zimni yolg‘onga chiqarmang. Biz hozir turgan yerda bizdan bo‘lak mo‘min yo‘q», — dedilar. So‘ng, Bibi Sorani podshohning huzuriga olib ketishdi. Bibi Sora saroyga borgach, tahorat olib, namoz o‘qidilar-da, Ollohga iltijo qilib: «Yo Olloh, senga va sening elchingga iymon keltirganman. Farjimni jufti halolimdan bo‘lak erkaklardan saqlaganman, kofirni menga ega qilmagil!» - dedilar. Podshoh Bibi Soraga endi yaqinlashmoqchi ham bo‘lgan erdiki, qandaydir kuch tomog‘idan bo‘g‘ib, nafas oldirmay qo‘ydi. Shunda Bibi Sora: «Yo Olloh, agar u o‘lib qolsa, Sora o‘ldirdi, deb o‘ylashur», — dedilar. Shul bois podshoh qo‘yib yuborildi. Ammo, u hushiga kelib, yana Bibi Soraga yaqinlashmoqchi bo‘ldi. Bibi Sora yana Olloh taologa iltijo qilib: «Yo Olloh, men senga va sening elchingga iymon keltirganman. Farjimni jufti halolimdan bo‘lak erkaklardan saqlaganman, kofirni menga ega qilmagil!» — dedilar. G’oibiy kuch uni yana bo‘g‘ib, nafas oldirmay qo‘ydi. Shunda Sora: «Agar u o‘lib qolsa, mendan ko‘rishur», — dedilar. U yana qo‘yib yuborildi. Uchinchi bor shu holat takrorlangandan ksyin, podshoh xodimlariga: «Xudo haqi, sizlar menga shaytonni olib kelibsizlar, buni Ibrohim alayhissalomga qaytaringlar, unga Hojarni ham berib yuboringlar!» — dedi. Bibi Sora Ibrohim alayhissalomning huzurlariga qaytib kelib: «Ko‘rdingizmi?! Olloh kofirni o‘z uyasida daf qilib, msnga Hojarni xizmatkor qilib bsrdi» — dedilar».

(Buxoriy rivoyati, "Al-jome' as-sahih", Savdo-sotiq kitobi, 95-bob)

[mastura]

Assalamu alaykum. Абдуллох ибн Аббос Умар ибн Хаттобдан ривоят килади

Умар деди: «Расулуллох саллаллоху алайхи ва салламнинг хузурларига кирдим, ул зот бўйра устида ётибдилар. Олдиларига ўтирдим, расулуллох саллаллоху алайхи ва салламнинг эгнида факат изор-лунги (белдан пастга кийиладиган матох) бор эди, холос. Бўйра ёнбошларига ботиб кетибди, уйдаги нарсаларга назар ташладим. Уйнинг бир четида уч-тўрт ховуч арпа, акас кўзоги ва деворда осиглик мешни кўриб ўзимни тутиб тура олмадим, кўзимдан ёш куйилди. Эй Умар нимага йиглаяпсиз деб сўрадилар? Эй Набиюллох нега йигламас эканман, бўйра ёнбошингизга ботиб кетган бўлса, уйингизда нима борлигини хам кўриб турган бўлсам! Кисро ва Кайсарларни каранг, мевалар, анхорлар ичра бўлишса-ю, сиз Аллохнинг пайгамбари, танлаганининг холи бу бўлса!» «Эй Хаттобнинг ўгли, охират бизга ва дунё уларга бўлишига рози эмасмисиз» — дедилар. Ибн Можа ривояти

[AbdulAziz]

Абу Ҳурайра разияллоҳу анҳу ривоят қиладилар: «Расулуллоҳ саллаллоҳу алайҳи ва саллам: «Бир одам йўлда кетаётиб чанқаб қолди-да, бир қудуқни учратиб, унинг ичига тушиб сув ичди. Сўнг, қудуқдан чиқиб, бир итнинг ташналикдан ҳарсиллаб тупроқ намини ялаётганини кўрди. Шунда у ўзига-ўзи: «Бу ит ҳам мен каби чанқаб қолибди» — деб қудуққа қайта тушди ва маҳсисини сувга тўлдирди-да, қудуқдан чиқиб итга ичирди. Оллоҳ таоло бул амали солиҳи учун унинг гуноҳларини кечирди», — дедилар. Шунда саҳобалар: «Ё Расулаллоҳ, ҳайвонларга сув ичирсак ҳам, бизга савоб тегурми?» — дейишди. Жаноб Расулуллоҳ: «(Биз суғорадирган) ҳар бир жонзотда биз учун савоб (ажр) мавжуддур», — дедилар».

Саҳиҳул-Бухорий, Сув хусусида ҳикматлар китоби, 10-боб

[mastura]

Assalamu aleykum

Умар –розияллоху анху- айтади:
Биз Росулуллох саллаллоху алайхи ва салламнинг хузурида ўтирган эдик, тўсатдан кийимлари оппок, сочи тим кора, афтидан мусофирга ўхшамайдиган ва бизга номаълум бўлган бир киши кириб келди. Юриб келиб Росулуллох саллаллоху алайхи ва салламнинг олдиларига чўккалаб ўтирди. Икки тиззасини У зотнинг тиззаларига жипслаштирди ва икки кафтини сонлари устига кўйди. Ва деди: Эй Мухаммад менга ислом хакида хабар беринг. Росулуллох саллаллоху алайхи ва саллам дедилар: Аллохдан ўзга хак худо йўклигига ва Мухаммад Аллохнинг расули эканлигига гувохлик бермоклигинг. Намозни тўла барпо килмоклигинг. Закотни адо этмоклигинг. Рамазон ойи рўзасини тутмоклигинг. Йўлга кодир бўлсанг Байтуллохга хаж-зиёрат килмоклигинг. Тўгри айтдингиз деди. Унинг сўзидан ажабландик, аввал сўради кейин эса тўгри айтдингиз деб тасдиклаб кўйди. (Ёт киши) деди: Менга иймон хакида хабар беринг. Росулуллох саллаллоху алайхи ва саллам айтдилар: Аллохга, унинг фаришталарига, пайгамбарларига ва охират кунига иймон келтирмоклигинг хамда такдирнинг яхшию ёмонига иймон келтирмоклигинг. Тўгри айтдингиз деди. Менга эхсон хакида хабар беринг деди. Аллохга уни кўриб турганингдек, агар сен уни кўрмаётган бўлсанг, у сени кўриб турганидек ибодат килмоклигинг дедилар. Менга киёмат хабарини беринг деди. Киёмат хакида сўралаётган киши сўровчидан билувчирок эмас дедилар. (Яъни: буни мен хам, сен хам билмаймиз). Ундай бўлса унинг аломатларидан хабар беринг деди: Чўри ўз хожасини тугмоклиги, яланг оёк, камбагал кўйчувонларнинг (бир-биридан баланд, гўзал) уйларни куришда баслашаётганларини кўрмоклигинг дедилар.

Умар айтади: (номаълум киши) кетди, биз эса бироз тин олиб ўтирдик. Шунда Росулуллох саллаллоху алайхи ва саллам, эй Умар бу сўроклаб келган ким биласизми деб сўрадилар? Аллох ва Росули билувчирок дедим. Бу Жаброил сизларга динингиз ишларини ўргатиш учун келди дедилар». Муслим ривояти

[AbdulAziz]

Абу Ҳурайра разияллоҳу анҳу ривоят қиладилар:
«Набий саллаллоҳу алайҳи ва саллам бундай дедилар: «Бану Исроил қавмидан Журайж исмли бир одам ўз ҳужрасида ибодат қилиб турган эрди, онаси келиб уни чақирди. Шунда у онасининг овозини эшитган бўлса ҳам, ибодатини бузиб, жавоб бергиси келмади. Онаси уни иккинчи марта чақирди. Бу сафар ҳам у жавоб бермади. Онаси учинчи бор чақирди, у яна жавоб бермади. Онаси унинг қошига келиб: «Илоҳи, Журайж фоҳиша хотинлар юзини кўрмай, ўлмасин!» — деб қарғади. Бир куни Журайж ўз ҳужрасида эрди, бир хотин келиб уни ўзига ром қилишга уринди, аммо у кўнмади. Кейин, ўша аёл бир чўпон бирлан алоқа қилиб, ундан фарзанд орттирди-да: «Бу бола Журайждан» — деб гап тарқатди. Натижада одамлар келиб, Журайжнинг ҳужрасини бузиб ташлашди, ўзини уриб, ҳақорат қилишди. Сўнг, Журайж таҳорат олиб, ибодат қилди-да, аёлнинг боласи олдига бориб: «Эй бола, сенинг отанг ким?» — деб эрди, бола: «Менинг отам чўпон», — деди. Бояги одамлар (хижолат бўлиб) Журайжга: «Ҳужрангни тилладан қайта қуриб берурмиз», — дейишди. Аммо, Журайж: «Ўзи хом ғиштдан (кесакдан) қурилган эрди, сизлар ҳам хом ғиштдан қуриб берингизлар!» — деди».

Бухорий ривояти. ”Ал-жомеъ ас-саҳиҳ”. Зулмкорлик ҳақида китоб. 35-боб.

[mastura]

Assalamu alaykum.

Абу Хурайра розияллоху анхудан ривоят килинган хадисда Росулуллох соллаллоху алайхи ва саллам айтадилар:

«Аллох азза ва жалла Киёмат Куни дейди: ″Эй Одам фарзанди! Касал бўлдим, мени кўгани келмадинг″.

У айтади:

″Эй Роббим! Кандай килиб сени кўришга борайин, Сен бутун оламни тарбияловчи зот бўлсанг?″.

— ″Фалон бандам касал бўлди. Билмадингми? Уни кўришга бормадинг, агар сен уни кўришга борганингда, унинг хузурида Мени топган бўлардинг. Эй Одам фарзанди! Сендан таом талаб килдим, сен Мени таомлантирмадинг″.

— ″Эй Парвардигор! Мен Сени кандай килиб таомлантираман, Сен Ўзинг бутун оламни тарбият килгувчиси бўлсанг?!″.

— ″Фалон бандам таом талаб килди. Билмадингми? Сен эса уни таомлантирмадинг. Агар сен уни таомлантирганингда унинг ажрини Менинг хузуримда топган бўлардинг″. Эй, Одам фарзанди! Сендан сув талаб килдим, сен Мени сугормадинг.

— Эй Роббим! Кандай килиб мен Сени сугорайин, Сен Ўзинг бутун оламнинг парвардигори бўлсанг!?.

— Фалончи бандам сендан сув талаб килди, сен эса, уни сугормадинг, сен уни сугорганингда эди ана шуни (савобини) Менинг хузимда топардинг!». (Имом Муслим ривоятлари

[mastura]

Assalamu alaykum.
Абдуллох ибн Аббос -розияллоху анху- ривоят килади :

Расулуллох саллаллоху алайхи ва саллам дедилар: «Менга бутун умматлар кўрсатилди, пайгамбарлардан баъзисини кўрдим у билан кичик бир жамоа бор, яна баъзи пайгамбарлар билан бир икки киши бор, ва баъзилари эса ёлгиз ўзи у билан бирор киши йўк. Тўсатдан менга катта бир жамоа кўрсатилди, улар менинг умматим деб ўйладим, менга айтилди: Бу Мусо ва унинг кавми, сиз бу томонга каранг, карасам охири кўринмайдиган катта бир жамоа турибди, кейин менга бу томонга каранг деб бошка томонга ишора килинди, у томонда хам охири кўринмас катта жамоа. Менга бу сенинг умматинг улардан 70 минг нафар жаннатга хисобсиз ва азобсиз кирадилар» дейилди. Шундай деганларидан кейин туриб уйларига кирдилар. Сахобалар жаннатга хисобсиз ва азобсиз кирадиган кишилар хакида бахслаша бошлашди. Баъзилар деди: Улар Расулуллох саллаллоху алайхи ва салламнинг асхоблари бўлиши мумкин. Баъзилар эса: Улар исломда тугулган ва Аллохга бирор нарсани шерик килмаганлар бўлиши мумкин- дейишди. Ва хоказо кўп нарсаларни зикр килишди. Расулуллох саллаллоху алайхи ва саллам уларнинг хузурларига кайтиб чикдилар ва «Нима хакида бахслашмокдасизлар?» деб сўрадилар. Улар бахслашаётган нарсалари хакида хабар бердилар. Расулуллох саллаллоху алайхи ва саллам дедилар: «Улар дам солмайдиганлар, дам солишни бошкалардан талаб килмайдиганлар, шумланмайдиганлар ва роббиларига тавккул киладиганлардир.» Уккоша ибн Михсан туриб: Эй Расулуллох дуо килинг Аллох мени ўшалар жумласидан килсин –деди. «Сен ўшаларнинг жумласидансан дедилар.» кейин бошка бир киши туриб: Эй Расулуллох дуо килинг Аллох мени хам ўшалар жумласидан килсин –деди. Расулуллох саллаллоху алайхи ва саллам: «Уккоша (бу нарсага) сендан ўтиб кетди» дедилар.Бухорий ва Муслим ривояти.

[mastura]

Assalamu alaykum.

Расулуллох саллоллоху алайхи ва саллам: «Умматим ичида Ер ютиш, бошка махлукка айланиш ва тухматлар бўлади» - дедилар. Сахобалар улар «ла илаха иллаллох» дейдиларми деб савол бердилар. Расулуллох саллоллоху алайхи ва саллам: «Ха, чолгу асбоблари пайдо бўлган, хамрлар (ичилган) ва (эркаклар томонидан) ипак (кийим) лар кийилган пайт» - деб жавоб бердилар. (Ибн Аби Шайба: 15/164).



Bugun bu hadisni o'qib turib "O'lim hayol emas Haqiqat" filmida ko'rganim "yer yorilish"voqeasi va islomning bugungi zahmatkash olimlaridan biri Holid ibn Roshidni Indoneziyadagi dahshatli to'fondan keyingi safari haqidagi "To'fon"videyo filmi ko'z oldimda qayta jonlandi.Alloh peshonasini sajdaga qo'yib sendan umid bilan so'raguvchi bandalaringni noumid qo'yma!!Allohim bizlarni hafsimizga moslab fatvo qidirguvchilardan qilma!!

[mastura]

Assalamu alaykum.

Абу Саид ал-Худрий розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади

Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам айтдилар: «Бир давр келадики, бир тоифа кишилар жанг қилишади, «Ичларингизда Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва салламга саҳоба бўлганлар борми?», дейилганда: «Ҳа, бор» деб жавоб беришади, шунда уларга ғалаба ато этилади. Кейин яна бир давр келиб, бир тоифа одамлар жанг қилишади, «Ичларингизда Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва салламнинг саҳобаларига асҳоб бўлганлар борми?», деган саволга: «Ҳа, бор», деб жавоб беришади, шунда уларга ғалаба ато этилади. Сўнг яна бир давр келади, бир тоифа одамлар жанг қилишади, «Ичларингизда Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва салламнинг саҳобаларига асҳоб бўлганларга асҳоб бўлганлар борми?», дейилганда: «Ҳа, бор», деб жавоб беришади, шунда уларга ҳам ғалаба ато этилади» (Муттафақун алайҳ).

[mastura]

Assalamu alaykum.

Абу Бурдадан, у кишининг отасидан (яъни, Абу Мусо ал-Ашъарий розияллоҳу анҳудан) ривоят қилинади:
Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам бошларини кўтариб, осмонга қарадилар, кўпинча шундай қилардилар, сўнг дедилар: «Юлдузлар осмоннинг тинч-омонлиги (сабабидир), агар (қиёматда) юлдузлар сўниб битса, осмонга (Қуръон оятларида) ваъда қилинган нарса келади. Мен асҳобларим учун омонлик (сабаби)ман, агар мен (дунёдан ўтиб) кетсам, асҳобларимга ваъда қилинган (фитна ва жангу-жадаллар каби) нарсалар келади. Асҳобларим умматим учун омонлик (сабаби), агар асҳобларим ўтиб кетишса, умматимга ваъда қилинган (бидъатлар ва сафларнинг бўлиниши каби) нарсалар келади»[4] (Имом Муслим ривояти).

[mastura]

Абуд-Дардо розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади

Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва салламнинг ҳузурларида ўтирган эдим, Абу Бакр кийимининг этагидан кўтариб олганидан тиззаси кўриниб турган ҳолда келиб қолди. Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам уни кўриб: «Биродарингиз ким биландир аниқ хафалашган», дедилар. У салом бергач: «Ибн Хаттоб билан ўртамизда гап қочган эди, мен унга тезлик қилдим, кейин пушаймон бўлиб кечирим сўрасам, бош тортди, шундан сизнинг олдингизга келдим», деди. Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам: «Аллоҳ сизни кечиради, эй Абу Бакр», дедилар уч бор. Кейин Умар ҳам пушаймон бўлиб, Абу Бакрнинг уйларига бориб: «Абу Бакр борми?», деб сўраган экан: «Йўқ», дейишибди, сўнг у ҳам Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам ҳузурларига келиб, салом берди. Шунда у зотнинг юзлари ўзгара бошлади. Ҳатто Абу Бакрнинг раҳми келиб, тиз чўкканча: «Ё Расулуллоҳ, Аллоҳга қасамки, мен кўпроқ зулм қилгандим», деб икки марта такрорлади. Шунда Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам: «Аллоҳ мени сизларга пайғамбар қилиб юборганда сизлар: «Ёлғон айтаяпсан», дедингиз, Абу Бакр эса: «Тўғри айтди», деди ва жонию моли билан менга ёрдам берди. Ахир биродаримни тинч қўясизларми, йўқми?!», деб икки марта такрорладилар, шундан сўнг Абу Бакрга озор етказилмади (Имом Бухорий ривояти).

[mastura]

Assalamu alekum.

Абдуллоҳ ибн Амр розияллоҳу анҳумодан ривоят қилинади:
Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам: «Умматимдан жаннатга биринчи бўлиб кирадиган жамоа кимлигини биласизми?», деб сўрадилар. Мен: «Аллоҳ ва Расули билувчироқ», деб жавоб бердим. «Улар муҳожирлар, қиёмат куни жаннат эшиги олдига келиб, уни очишни сўрайдилар. Жаннат посбонлари: «Сизлар ҳисоб-китоб қилиниб бўлдингизми?!», деб сўрайдилар. Улар: «Биз нима билан ҳисоб қилинамиз?! Аллоҳ йўлида қиличларимиз елкаларимиздан тушмаган ва шу ҳолда вафот этган бўлсак?!», дейишади. Шундан сўнг уларга эшик очилади ва улар у ерда бошқалар кириб келгунига қадар 40 йил дам олиб (ухлаб) ётадилар», дедилар . (Ҳоким ривояти, Ас-силсилатус-саҳиҳа: 853).

[mastura]

Муоз ибн Анас розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади:

Бир аёл Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам ҳузурларига келиб: «Ё Расулуллоҳ, эрим ғазотга чиқиб кетди. Қачон намоз ўқиса, намозига иқтидо қилардим, бошқа амалларига ҳам эргашардим. Энди то қайтиб келгунича мени унинг амалига етказадиган бир амални айтиб берсангиз», деди. Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам: «То эринг қайтиб келгунича тўхтовсиз намоз ўқишга, тинимсиз рўза тутишга, давомий равишда Аллоҳнинг зикрини қилишга қодир бўласанми?!», дедилар. «Бунга менинг кучим етмайди, ё Расулуллоҳ», деди аёл. Шунда Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам: «Жоним Қўлида бўлган Зотга қасамки, агар шу ишга қодир қилинганингда ҳам, унинг амалининг ўндан бирига ҳам етолмаган бўлардинг», дедилар .

(Аҳмад ривояти, Саҳиҳут-тарғиб ват-тарҳиб: 1321).

[AbdulAziz]

Абу Ҳурайра разияллоҳу анҳу ривоят қиладилар:
«Расулуллоҳ саллаллоҳу алайҳи ва саллам бундай деб марҳамат қилдилар: «(Бир куни) Сулаймон ибн Довуд алайҳиссалом: «Мен бул кеча албатта юзта (ёхуд тўқсонта) хотинни зиёрат қилурман, уларнинг барчаси менга Оллоҳ таолонинг йўлида жиҳод қилгувчи биттадан чавандоз туғиб берур!» — дедилар. Шунда ул кишининг дўстлари (яъни, Жаброил алайҳиссалом): «Иншооллоҳ, деб айтингиз!» — дедилар. Аммо, ул киши (ўзларининг эзгу орзу-хаёллари билан банд эканликлари боисидан Жаброил алайҳиссаломнинг сузларини эшитмай қолиб), «Иншооллоҳ» демадилар. Пировардида, ул хотинларнинг фақат биттасигина ҳомиладор бўлиб, у ҳам оёғи ноқис бола туғди. Муҳаммаднинг жони қўлида бўлган зот ҳақи, агар «Иншооллоҳ» деганларида (ул аёллар биттадан ўғил туғиб берган ва) уларнинг барчаси Оллоҳ таоло йўлида от миниб жиҳод қилган бўлур эрдилар!».
Бухорий ривояти. ”Ал-жомеъ ас-саҳиҳ”дан.

[AbdulAziz]

Абу Ҳурайра разияллоҳу анҳу ривоят қиладилар:

«Расулуллоҳ саллаллоҳу алайҳи ва саллам бундай деб марҳамат қилдилар: «Пайғамбарлардан бири (яъни, Йўшаъ ибн Нун) ғазотга чиқмоқчи бўлдилар. Шунда ул киши ўз қавмларига: «Аёлнинг фаржига етишиб (яъни, яқиндагина бир аёлга уйланиб), унинг ҳузурига кирмоқ орзусида турган, ҳали уни жимоъ қилиб улгурмаган бирор киши менинг ортимдан (ғазотга) эргашмасин! Уйлар қўриб, ҳануз томларини ёпа олмаган (кишилардан) бирортаси ҳам (менинг ортимдан ғазотга) эргашмасин! (Шунингдек, бўғоз) қўй ёки (бўғоз) туялар сотиб олиб, уларнинг болаламоғини кутаётган бирор киши ҳам (менинг ортимдан ғазотга) эргашмасин!» — деб амр қилдилар. (Чунки, бундай кишиларнинг хаёллари доимо хотинлари, уйлари ва мол-ҳолларида бўлиб, ғазотдан чалғир эрдилар). Сўнг, ул киши (бир қанча яҳудий қабилалари бирлан бирга) ғазотга йўл олиб, аср намози вақтида ёки тахминан шу вақтларда бир қишлоққа (яъни, Арийҳога) яқинлашдилар. (Шу куни жумъа куни бўлиб, икки ўртада қаттиқ жанг бошланди. Аммо, Йўшаъ алайҳиссалом Қуёш ботишига ва яҳудийлар учун уруш манъ қилинган шанба тунининг киришига оз вақт қолганидан хавотир олиб), Қуёшга: «Сен (ботишга) буюрилгансан, мен эрсам (сен ботгунча уруш қилишга) буюрилганман»,— (дедилар. Сўнг, Оллоҳ таолога): «Ё парвардигоро, (уларни мағлуб этгунимизга қадар) Қуёшни (ботишдан) тўхтатиб тургил!» — деб илтижо қилдилар. (Шунда Оллоҳ таоло) Қуёшни (ботишдан) тўхтатиб, Йўшаъ алайҳиссаломга зафар ато этди. Сўнг, ул киши (барча) ўлжаларни (бир ерга) тўплаб эрдилар, (Оллоҳ таоло ул ўлжаларни ёндириб юбормоқ учун ўтни юборди), лекин ўт келиб ўлжаларни ендирмади. (Яъни, Йўшаъ алайҳиссаломнинг қавмларига ўлжа олмоқ ҳаром қилинган бўлиб, улар ҳар жангдан сўнг ўлжаларни бир ерга . туплашар эрди. Кейин, Оллоҳ таоло утни юбориб, ўт ул ўлжаларни ендирар эрди. Аммо, бу сафар ўт ўлжаларни ёндирмади, чунки улар ўлжалардан ўғирлаб, яшириб қўйишган эрди). Йўшаъ алайҳиссалом (қавмга): «Ораларингизда хиёнат содир бўлди, шул боис ҳар бир қабиладан бир киши менга (қўл бериб) байъат қилсин (қасам ичсин!)» — дедилар. Улар Йўшаъ алайҳиссаломга (қўл бериб) байъат қилишаётганда бир кишининг қули ул кишининг қўлларига ёпишиб қолди. Шунда Йўшаъ алайҳиссалом (ўшал кишига): «Хиёнат сизларнинг орангизда содир бўлгандур, энди сенинг қабиланг менга байъат қилсин!» — дедилар. Ўшал қабила аҳли (бирма-бир) байъат қилганда улардан икки ёки уч кишининг қули Йўшаъ алайҳиссаломнинг қўлларига ёпишиб қолди. Шунда Йўшаъ алайҳиссалом (уларга): «Хиёнат сизларнинг орангизда содир бўлгандур» — деб эрдилар, улар сигир калласидек келадирган бир олтинни олиб келиб, (ўлжаларга қўшиб) қўйишди. Шундан сўнггина, ўт ўлжаларни ёндирди. Кейин, Оллоҳ таоло (илгариги пайғамбарларнинг қавмларидан бирортасига ҳалол қилмаган) ўлжаларни бизга ҳалол қилди, у бизнинг заиф ва бечораҳол эканлигимизни кўриб, (бизга раҳм айлаб) ўлжаларни бизга ҳалол қилди».

Бухорий ривояти. ”Ал-жомеъ ас-саҳиҳ”дан.

[mastura]

Assalamu alaykum.

Абу Хурайра разияллоху анху деди: «Расулуллох соллаллоху алайхи ва саллам дедилар: «Рамазон ойида умматимга бошка умматларга берилмаган беш хислат берилди: Рўзадор огзининг хиди Аллох хузурида мушкдан хам хушбўйрокдир; Фаришталар рўзадор учун ифтор пайтига кадар Аллохдан магфират сўрайдилар; Аллох таъоло жаннатини безайди ва унга: «Солих бандаларимнинг устларидаги кийинчилик ва азиятларни ташлаб, сенинг хузурингга келишларига оз колди»- дейди; Бу ойда жинлар занжирбанд килинади-да, бошка ойларда килган ишлари (васвасалари) ни кила олмайдилар; У (рамазон) нинг охирги кечасида рўзадорларнинг гунохлари кечирилади». Сахобалар: «Ё расулуллох, у кеча кадр кечасими?» - деб сўрадилар. Расулуллох соллаллоху алайхи ва саллам: «Йўк, лекин мардикор ишини адо этганидан сўнг савоби тўла килиб берилади» - дедилар» (Имом Ахмад ривояти).

[AbdulAziz]

Абу Ҳурайра разияллоҳу анҳу ривоят қиладилар:

«Расулуллоҳ саллаллоҳу алайҳи ва саллам бундай дедилар: «Пайғамбарлардан бири (дам олмоқ бўлиб) бир дарахт остига келиб ўлтирдилар. Бир маҳал бир чумоли ул кишини чақиб олиб эрди, кийимларини ечиб ичидан чумолини олиб ташлашни ҳамда унинг инига ўт қўйишни амр қилдилар. Шунда Оллоҳ таоло ул кишига ваҳий юбориб: «Сизни битта чумоли чақмаганмиди?! (Нега энди битта чумолини деб, бутун чумолилар инига ўт қуйдингиз?!) — деди».

Бухорий ривояти. ”Ал-жомеъ ас-саҳиҳ”дан

[AbdulAziz]

Саъид ибн Жубайр Ибн Аббос разияллоҳу анҳудан нақл қиладилар:

«Иброҳим алайҳиссалом ўзлари ва оилалари ўртасидаги воқеа содир бўлганда Исмоил алайҳиссалом бирлан Исмоил алайҳиссаломнинг оналари (Биби Ҳожарни) олиб (Шомдан Макка томон) йўлга чиқдилар. Шунда уларнинг бир меш сувдан бўлак йўл озиги йўқ эрди. Исмоил алайҳиссаломнинг оналари (Биби Ҳожар) ўшал мешдан йўл-йўлакай сув ичиб бориб эрдилар, сутлари болаларига мўл келди. Иброҳим алайҳиссалом Маккага етиб келгач, уларни (Биби Ҳожар ва Исмоил алайҳиссаломни) бир катта дарахт остида қолдирдилар-да, (дарҳол) оилаларига (Шомга) томон йўлга тушдилар. Исмоил алайҳиссаломнинг оналари (Биби Ҳожар) ул кишига эргашиб, Кадоъ деган ерга етганларида ортларидан чақирдилар-да: «Эй Иброҳим (алайҳиссалом), бизни кимга (ишониб) ташлаб кетаётирсиз?» — дедилар. Иброҳим алайҳиссалом: «Оллоҳ таолога», — дедилар. Биби Ҳожар: «Менга Оллоҳ (ер бўлса) бас!» — деб қайтиб кетдилар. Кейин, ул муҳтарама (анчагача) мешдаги сувдан ичиб юрдилар, сутлари болаларига мўл келиб турди. Мешдаги сув тамом бўлгач, (ўзларига ўзлари): «Нарироқларга бориб қарайин-чи, зора бирор одамни учратсам!» — дедилар. Сўнг, юра-юра Сафо тепалигига етиб бориб, унга кўтарилдилар-да, тепадан туриб атрофни кузатдилар. Аммо бирор кимсага кўзлари тушмади. Кейин, водийга (ўғилчалари қолган ерга) қайтиб боргач, саъй қилиб Марва тепалигига келдилар. Бу ҳаракатни шитоб бирла қилдилар. Сўнг, (ўзларига ўзлари): «Водийга қайтай-чи, унга (ўғилчамга) не бўлди экан?» — дея водийга бориб қарасалар, ўғилчалари ўлим талвасасидаги одам сингари ҳолатда ётибди. Унинг бу аҳволини кўргач, юраклари безовта бўлиб: «(Яна) бориб қарайин-чи, зора бирор одамни учратсам!» — дея (шитоб бирлан) Сафога бордилар-да, тепасидан туриб атрофни роса кузатдилар, аммо бирор одамни кўрмадилар. Шу тариқа (бу ерга) етти марта келиб кетдилар. Сўнг, (Марва тепасидан атрофни кузатиб туриб, ҳеч кимни кўрмагач, ўзларига ўзлари): «Бориб қарайин-чи, ўғилчамга не бўлди экан?» — деб ҳам эрдиларки, бир овоз қулоқларига чалинди. Шунда: «Парвардигоро, дуо-ю илтижоларимга ижобат қилиб, нажот бер!» — деб эрдиларки, Жаброил алайҳиссалом намоён бўлиб, товонлари бирлан ерни эздилар. Шунда (ердан) сув отилиб чиқди. Исмоил алайҳиссаломнинг оналари (Биби Ҳожар) бундан ҳайратланганча сув атрофини кавлаб ҳовузча қила бошладилар.
Абулқосим (Расулуллоҳ) саллаллоҳу алайҳи ва саллам: «Агар унга тегмаганларида оқар суп бўлган бўлур эрди», — дейдилар.
Сўнг, Биби Ҳожар ўшал сувдан ичиб юриб эрдилар, болаларига сутлари мўл келди. Кунлардап бир куни (Ямандан) йўлга чиққан Журҳум маҳалласи аҳли (Биби Ҳожар ўғилчалари бирлан турган) водий орқали ўтиб кетаётиб (осмонда гир айланиб учаётган) бир қушни кўриб қолишди-да, кўзларига ишонмай: «Бу қуш фақат сув устидагина учиб юрур», — дейишди. Кейин, улар ўшал томонга бир неча кишини юборишиб эрди, сув борлигини билиб қайтишди-да, шерикларига шул ҳақда хабар қилишди. Кейин, ҳаммалари Биби Ҳожарнинг ҳузурларига боришиб: «Эй Исмоил (алайҳиссалом)нинг онаси, бизнинг сиз бирлан бўлмоғимизга (сиз бирлан бирга турмоғимизга) ижозат бергаймисиз?» — дейишди, (ижозат берганларидан сўнг, улар ўша ерда яшаб қолишди. Йиллар ўтиб) Биби Ҳожарнинг ўғиллари вояга етдилар ва Журҳум аҳли аёлларидан бирига уйландилар. Кунлардан бир куни Иброҳим алайҳиссалом Биби Ҳожар бирлан ўғиллари ёдларига тушиб, Биби Соррага: «Мен ўзим ташлаб келган Биби Ҳожар бирлан ўғлимнинг ҳолидан хабар олмоқчиман» — деб йўлга чиқдилар. Етиб келгач, салом бердилар-да: «Исмоил қаерда?» — деб ул кишининг хотинларидан сўрадилар. У: «Ов қилгани кетганлар», — деди. Иброҳим алайҳиссалом: «Эринг уйга қайтганда унга айтгилки, эшигининг остонасини ўзгартирсин!» — деб тайинладилар. Кейин, Исмоил алайҳиссалом уйларига қайтгач, хотинлари бояги гапни айтди. Исмоил алайҳиссалом: «Ҳузурингга келган киши менинг отам бўладилар, энди сен талоқсан, уйингга жўна!» — дедилар. (Бирмунча вақт ўггач), Иброҳим алайҳиссалом уларни эслаб, Биби Соррага: «Мен ўзим ташлаб келган Биби Ҳожар бирлан ўғлимдан хабар олмоқчиман» — дедилар. Етиб келгач, Исмоил алайҳиссаломнинг (кейинги хотинларига): «Исмоил қаерда?» — дедилар. У: «Ов қилгани кетганлар. Уйга киринг, бирор нарса еб-ичиб олинг!» — деди. Иброҳим алайҳиссалом: «Не еб-ичурсизлар?» — дедилар. У: «Егулигимиз гўшт ва ичимлигимиз сув», — деди. Иброҳим алайҳиссалом: «Ё парвардигор, уларнинг таомига ва ичимлигига барака ато этгайсан!» — деб дуо қилдилар.
Абулқосим (Расулуллоҳ) саллаллоҳу алайҳи ва саллам: «(Оллоҳ таоло) Иброҳим алайҳиссаломнинг дуолари туфайли (уларнинг гўшту сувига) барака (ато этди)», — дедилар.
(Яна бирмунча вақт ўтгач), Иброҳим алайҳиссалом улар ёдларига тушиб, Биби Соррага: «Мен ўзим ташлаб келган Биби Ҳожар бирлан ўғлимдан хабар олмоқчиман — дедилар. Келганларида Исмоил алайҳиссаломни замзам қудуғининг ортида камонларининг ўқини тузатиб турган ҳолда учратдилар-да: «Эй Исмоил, парвардигоринг ўзига уй (Байтуллоҳ) қуриб бермоғимни менга амр қилди», — дедилар. Исмоил алайҳиссалом: «Парвардигорингизга итоат этингиз!» — дедилар. Иброҳим алайҳиссалом: «Парвардигор бу ишда менга ёрдам бермоғингни буюрди», — дедилар. Исмоил алайҳиссалом: «Демак, шундай (ёки айтганини) қилурман», — дедилар. Кейин, иккалалари ўринларидан туришди, Иброҳим алайҳиссалом уй қуришни бошладилар, Исмоил алайҳиссалом эрсалар тош узатиб турдилар. Шунда иккалалари нуқул: «Ё парвардигоримиз, биздан (ушбу амалимизни) қабул айлагил, дарҳақиқат сен (бизнинг дуомизни) эшитгувчи, билгувчисан!» — дейишар эрди. Шу тариқа бино баланд кўтарилиб, кекса Иброҳим алайҳиссалом (юз ёшда эрдилар) тошларни юқорига кўтаришга заифлик қилиб қолдилар. Шунда ул киши бир тош устига чиқиб олдилар, Исмоил алайҳиссалом (ўттиз ёшда эрдилар) эрсалар тош узатишда давом этдилар. Иккалалари нуқул (яна): «Ё парвардигоримиз, биздан (ушбу амалимизни) қабул айлагил, дарҳақиқат сен (бизнинг дуомизни) эшитгувчи, билгувчисан!» — дейишар эрди».

Бухорий ривояти. “Ал-жомеъ ас-саҳиҳ”дан

[AbdulAziz]

Абу Ҳурайра разияллоҳу анҳу ривоят қиладилар:

«Ўлим фариштаси (одам қиёфасида) Мусо алайҳиссаломга юборилди. У келгач, Мусо алайҳиссалом уни (ўзлари бирлан урушмоқни қасд қилиб ижозатсиз уйларига кириб келган одам, деб ўйладилар-да), бир уриб (кўзини чиқардилар). Сўнг, фаришта ўз парвардигори қошига қайтиб бориб: «Мени ўлимни истамаган банданг ҳузурига юборибсан», — деди. Оллоҳ таоло унинг кўзини ўрнига қайтариб: «(Унинг олдига) қайтгил-да, унга айтгилки, қўлини бир ҳўкизнинг устига қўйсин, қўли ёпган барча жунларнинг ҳар бири — унинг учун бир йил (умрдур)»,— деди. (Фаришта Оллоҳ таолонинг амрини етказгач), Мусо алайҳиссалом: «Ё парвардигорим! (Ундан) кейинчи?» — дедилар. Оллоҳ таоло: «(Ундан) кейин ўлимдур», — деди. Мусо алайҳиссалом (Оллоҳ таоло бирлан тезроқ учрашиш шавқида): «(Ундай бўлса), ҳозир (омонатингни олавер)», — дедилар. Сўнг, Оллоҳ таолодан ўзларини Муқаддас ерга (Байт ул-Мақдисга) бир тош отим масофада яқинлаштирмоғини сўрадилар. (Яъни, Байт ул-Мақдисга бир тош отим яқин масофада дафн қилинмоқларини сўрадилар. Чунки, кўпчилик пайғамбарлар ўшал ерга дафн қилинган бўлиб, уларга яқин бўлмоқни ўзларига хайрли деб билдилар ва Оллоҳ таоло уларга нозил қиладирган фазлу раҳматнинг ўзларига ҳам нафъи тегмоғидан умид қилдилар). Расулуллоҳ саллаллоҳу алайҳи ва саллам: «Агар ўшал ерда бўлсам, ул кишининг қизил қум уюми ёнидан ўтган йўл чеккасидаги қабрларини сизларга албатта кўрсатар эрдим», — дедилар».

Бухорий ривояти. ”Ал-жомеъ ас-саҳиҳ”дан

[AbdulAziz]

Абу Ҳурайра разияллоҳу анҳу ривоят қиладилар:

«Расулуллоҳ саллаллоҳу алайҳи ва саллам бундай деб марҳамат қилдилар: «Мен бирлан одамлар [яъни, менинг одамларни жаҳаннам ўтидан қутқармоқ бўлиб Исломга қилган даъватим бирлан одамларга диллари зийнатлаб (алдаб) кўрсатган ботил (ёлғон, бекорчи) нарса] — ўт ёққан одам бирлан ўтга учиб келган парвоналар (ёки турли ҳашаротлар)га ўхшайди. (Ўт еққан киши) ўшал ҳашаротларни (ҳарчанд ҳайдамасин), улар ўзларини ўтга ураверадилар. Икки аёл бўлиб, уларнинг ўғилчалари ўзлари бирлан бирга эрди. Ногаҳон бир бўри келиб, улардан бирининг ўғилчасини олиб кетди. Шунда (ўғилчасини бўри олиб кетган аёл) дугонасига: «Дарҳақиқат, бўри сенинг ўғилчангни олиб кетди», — деди. У: «Йўқ, сенинг болангни олиб кетди», — деди. Натижада иккаласи тортиша-тортиша Довуд алайҳиссаломнинг ҳузурларига боришди. Довуд алайҳиссалом ёши катта аёлнинг фойдасига ҳукм чиқариб, (омон қолган болани ўшанга бердилар. Чунки, бола ўша аёлнинг қўлида эрди. Иккинчи аёл Довуд алайҳиссаломнинг ҳукмларига қаршилик қилмоққа ожизлик қилди). Сўнг, иккала аёл Сулаймон ибн Довуднинг ҳузурларига боришиб, бўлган воқеани ул кишига айтиб беришди. Шунда Сулаймон алайҳиссалом: «Менга пичоқ келтирингизлар, болани икки нимта қилиб, уларга бўлиб бераман», — дедилар. Ёши кичик аёл: «Бундай қилмангиз, Оллоҳ таоло хайрингизни берсин! Бу бола шу аёлнинг боласи», — деди. Шундан сўнг, Сулаймон алайҳиссалом болани ёши кичик аёлга бермоқни ҳукм қилдилар».

Бухорий ривояти. “Ал-жомеъ ас-саҳиҳ”дан

[AbdulAziz]

Абу Ҳурайра разияллоҳу анҳу ривоят қиладилар:

Бану Исроилга мансуб бир аёл ўғилчасини эмизиб турган эрди. Ногаҳон унинг ёнидан (жанг либосларини кийиб, қурол-яроғларини тақиб олган) бир (хушқомат) отлиқ ўтиб қолди. Бояги аёл (унга ҳаваси келганидан): «Ё парвардигоро, менинг ўғилчамни ҳам шу кишига монанд қилгил!» деб дуо қилди. Шунда гўдак онасининг кўкрагидан оғзини олди-да, отлиққа ўгирилиб қараб: «Ё парвардигоро, мени унга ўхшаш қилмагил!» — деб илтижо қилди. Сўнг, яна онасининг кўкрагини оғзига олиб, эмишда давом этди. Кейин, бояги аёл бир чўри (жория) ёнидан ўтиб кетаётиб: «Ё парвардигоро! ўғилчамни шу чўрига ўхшаш қилмагил!» — деб дуо қилди! Шунда гўдак (яна) оғзини онасининг кўкрагидан олиб: «Ё парвардигоро, мени шу чўрига ўхшаш қилгил!» — деб илтижо қилди. Онаси (ҳайрон бўлиб): «Нечун бундай дединг?»— деди. Ўғилчаси: «Бояги отлиқ золимлардан биридир, манави чўри эрса, одамлар унга «ўғрисан, зинокорсан» дейишгани бирлан, у бундай ишларни сира қилмаган»,—деди».

Бухорий ривояти. ”Ал-жомеъ ас-саҳиҳ”дан