Abdulloh
08-14-2002, 04:21 AM
2002 йил, 10 август
ЎЗ УЙИДА ГАРИБ МУСУЛМОН
Кейинги пайтларда Каримов камокхоналарининг баъзиларида зулм ва зўравонлик холатлари бир оз камайгани хакидаги хабарлар у ер-бу ердан кулокка чалиниб колмокда. Аммо шу билан бир каторда хали хам махбусларнинг ўликлари келиши ходисаси давом этаётгани ва кийнокларнинг тўхтовсиз кўлланилаётгани хакидаги сўзлар хам хакикатдир. Бу икки карама-карши холатни кандай тушунмок керак? Вокеликнинг шархи тарзида шуни айтиш мумкинки, халкаро майдонда Каримов режимининг шаънига тинмай ёгдирилаётган кескин танкидлардан кутулиш максадида камокхоналардаги кийнок амалиётларини шахмат услубида олиб бориш тажрибаси кўлланилмокда. Яъни, хозирги кунда кийнокларни бир ерда сал камайтириш хисобига бошка ерда кучайтириш услуби амал килаётир. Максад эса ўша-ўша - бандалардан Аллох талаб килаётган покиза Ислом асосида хаёт кечиришни ихтиёр этган мусулмонларни асталик билан кириш-ўлдириш.
Тошкентнинг Сагбон кўчасида жойлашган Ачавот махалласида 8 июл куни ўзбеклар учун унча хам янгилик бўлмай колган яна бир мудхиш хабар таркалди. Шу куни соат 16:00 да 29-берк кўчадаги эски ховлилардан бирида истикомат килган Олимов Хусниддиннинг жасадини милиция ходимлари камокхонадан олиб келишди. Хусниддин 1968 йилда тугилган булиб, неча ўн минглаб мусулмонлар катори диний акидапарастлик тухмати билан камокка олинган ва то шу кунгача Коракалпогистондаги Жаслик концлагерида азоб тортаётган эди.
Вокеа жойида хозир бўлган гувохларнинг хикоя килишларича, бундай пайтларда хамма ерда бўладиган холат бу ерда хам такрорланган: махалла атрофини шубхали машиналар, формали-формасиз ходимлар босиб кетган. Мусибат етган хонадон ичкарисида хам милиция хукмронлиги ўрнатилган. Орган ходимлари маййитни кўриш учун хеч кимга, хатто мархумнинг кариндошларига хам рухсат беришмаган.
Энг ачинарлиси шуки, мархумнинг онаси Хамиса опа ўглини зулм чангалидан куткариб оламан, деган ўй билан тинмай мехнат килаётган, шу максад билан пул топаман, деб ишлаш учун Кореяга кетган эди. Мана энди у ўглининг дийдорини бир умрга кўролмайдиган бўлиб колди. Жигарбандининг жонсиз жасадини бўлса-да багрига босиш, ўглининг юмук кўзларидан ўпиб йиглаш унга насиб килмади.
Хусниддиннинг кекса бувиси дод-фарёд килганча уларнинг бошига бу кўргуликларни солган давлатни каргар эди. Бошка кариндошлар хам ўзларини тутолмай очикчасига золим хукуматга лаънатлар ўкишарди.
Ўзбек хукумати ўзини тирикларгагина эмас, ўликларга хам, бу дунёгагина эмас, у дунёга хам хўжайин деб хисоб килади. Бинобарин, мархум билан видолашиш якин кариндошларига хам буюрмади. Хусниддин ётган уйга факат маййитнинг дафн ишларига бош-кош бўлиб турган тогаси Хабир акага киришга рухсат этишди холос. У хам жиянини кўришга кўрди-ю, ўзини боса олмасдан фарёд кўтариб юборди. У икки кўлини бошига кўтариб, овозини баралла кўйганча ўкириб йиглар эди. «Энди ман санларга кўрсатиб кўяман!» - дер эди ўзини йўкотганча. Хабир ака жиянининг ўлими оддий ўлим эмаслигини олдиндан билган бўлса-да, унинг жасадини ўз кўзи билан кўрганидан кейин хакикатда нима содир бўлганига катъий икрор бўлди. Маййитнинг танасида касддан содир этилган котиллик аломатлари шундок кўриниб турарди.
Бегунох йигитни биргина эътикоди учун камокка ташласалар, соппа-сог холда олиб кетиб кийнаб ўлдирсалар, кейин яшикка солиб кайтариб олиб келсалар, «Ма, ол ўлигингни!» дегандай уйга келтириб ташласалар... Бу килмишлари хам етмагандек, тагин кўзларини бойўглидек чакчайтириб, кани энди нима килмокчисан, дея, сурбетлик билан тепангда каккайиб, афтингга бакадек бакрайиб туриб олсалар... Бу хонадон учун бундай хўрликларга чидаш осон бўлмади. Жиянининг жасадини кўрганидан кейин кўп ўтмасдан Хабир ака хушидан кетиб йикилди. Атрофдагилар шошиб унинг устидан бир челак сув сепдилар. 4 кишилашиб кўтариб ташкарига олиб чикиб кетдилар. Мархумнинг якинларидан яна бир-икки киши бу холатлардан ўзларини ёмон хис кила бошладилар. Тез ёрдам чакирилди. Дўхтирлар келиб мусибатхонадагиларга уколлар килиш билан овора бўлдилар...
Хусниддиннинг кетида 3 та гўдак фарзанди колди. Уларнинг бири 7-8 ёшлардаги ўгил эди. У ўзи жуда шўх бўлган экан, адамни кўраман, деб роса тўполон килди. Аммо барибир уни ичкарига киргизишмади. Болакай ўзини у ёк-бу ёкка уриб, уйнинг деразаларига тармашиб, бир амаллаб адаси ётган хонага кириб олди. Хизмат килаётганлар унинг дод-войига токат килолмадилар. Охири «хозир ювиб бўлишсин, кейин кўрсатамиз», дейишди ва ювиб-кафанлаб бўлингач, отасининг юзини салгина очиб мана аданг, деб кўрсатган бўлишди. Бола отасига кўзи тушар-тушмас баттар бакира бошлади. «Адам корайиб кетибдилар!», - деб йиглар эди у.
Дархакикат, одамлар маййитнинг кўриниши хакида ўзлари билганларича хар-хил гапларни гапиришмокда. Собик махбусни Жаслик камокхонасида каттик кийнок остида ўлдиришганига хеч ким шубха килмаётган эди.
Ўзбекистонда масжидлару кўчаларнинг, уйлару камокхоналарнинг, ўликлару тирикларнинг, мозорлару бозорларнинг, ахлатхонаю хожатхоналарнинг вактинчалик эгаси – Каримовнинг одамлари жанозани каерда ўкишни хам ўзлари белгиладилар. Мархумни бу хонадоннинг шундоккина якинида жойлашган Ачавот махалласининг янги курилган «Ислом обод» масжидида эмас, мозорнинг ичидаги кимсасиз масжидда яширинча ўкитиб, кўмдириб юборишди. У масжидда эса мустакилликнинг касофатидан хозирда намоз ўкилмайдиган бўлган. Шундан кўпгина одамлар нафакат Хусниддинни кўришдан, балки унинг жанозасида иштирок этиб, унга бу дунёдан кетиш олдидаги сўнгги тилак-дуоларини хадя этишдан хам махрум этилдилар.
Инна лиллахи ва Инна илайхи рожиувн.
ЎЗ УЙИДА ГАРИБ МУСУЛМОН
Кейинги пайтларда Каримов камокхоналарининг баъзиларида зулм ва зўравонлик холатлари бир оз камайгани хакидаги хабарлар у ер-бу ердан кулокка чалиниб колмокда. Аммо шу билан бир каторда хали хам махбусларнинг ўликлари келиши ходисаси давом этаётгани ва кийнокларнинг тўхтовсиз кўлланилаётгани хакидаги сўзлар хам хакикатдир. Бу икки карама-карши холатни кандай тушунмок керак? Вокеликнинг шархи тарзида шуни айтиш мумкинки, халкаро майдонда Каримов режимининг шаънига тинмай ёгдирилаётган кескин танкидлардан кутулиш максадида камокхоналардаги кийнок амалиётларини шахмат услубида олиб бориш тажрибаси кўлланилмокда. Яъни, хозирги кунда кийнокларни бир ерда сал камайтириш хисобига бошка ерда кучайтириш услуби амал килаётир. Максад эса ўша-ўша - бандалардан Аллох талаб килаётган покиза Ислом асосида хаёт кечиришни ихтиёр этган мусулмонларни асталик билан кириш-ўлдириш.
Тошкентнинг Сагбон кўчасида жойлашган Ачавот махалласида 8 июл куни ўзбеклар учун унча хам янгилик бўлмай колган яна бир мудхиш хабар таркалди. Шу куни соат 16:00 да 29-берк кўчадаги эски ховлилардан бирида истикомат килган Олимов Хусниддиннинг жасадини милиция ходимлари камокхонадан олиб келишди. Хусниддин 1968 йилда тугилган булиб, неча ўн минглаб мусулмонлар катори диний акидапарастлик тухмати билан камокка олинган ва то шу кунгача Коракалпогистондаги Жаслик концлагерида азоб тортаётган эди.
Вокеа жойида хозир бўлган гувохларнинг хикоя килишларича, бундай пайтларда хамма ерда бўладиган холат бу ерда хам такрорланган: махалла атрофини шубхали машиналар, формали-формасиз ходимлар босиб кетган. Мусибат етган хонадон ичкарисида хам милиция хукмронлиги ўрнатилган. Орган ходимлари маййитни кўриш учун хеч кимга, хатто мархумнинг кариндошларига хам рухсат беришмаган.
Энг ачинарлиси шуки, мархумнинг онаси Хамиса опа ўглини зулм чангалидан куткариб оламан, деган ўй билан тинмай мехнат килаётган, шу максад билан пул топаман, деб ишлаш учун Кореяга кетган эди. Мана энди у ўглининг дийдорини бир умрга кўролмайдиган бўлиб колди. Жигарбандининг жонсиз жасадини бўлса-да багрига босиш, ўглининг юмук кўзларидан ўпиб йиглаш унга насиб килмади.
Хусниддиннинг кекса бувиси дод-фарёд килганча уларнинг бошига бу кўргуликларни солган давлатни каргар эди. Бошка кариндошлар хам ўзларини тутолмай очикчасига золим хукуматга лаънатлар ўкишарди.
Ўзбек хукумати ўзини тирикларгагина эмас, ўликларга хам, бу дунёгагина эмас, у дунёга хам хўжайин деб хисоб килади. Бинобарин, мархум билан видолашиш якин кариндошларига хам буюрмади. Хусниддин ётган уйга факат маййитнинг дафн ишларига бош-кош бўлиб турган тогаси Хабир акага киришга рухсат этишди холос. У хам жиянини кўришга кўрди-ю, ўзини боса олмасдан фарёд кўтариб юборди. У икки кўлини бошига кўтариб, овозини баралла кўйганча ўкириб йиглар эди. «Энди ман санларга кўрсатиб кўяман!» - дер эди ўзини йўкотганча. Хабир ака жиянининг ўлими оддий ўлим эмаслигини олдиндан билган бўлса-да, унинг жасадини ўз кўзи билан кўрганидан кейин хакикатда нима содир бўлганига катъий икрор бўлди. Маййитнинг танасида касддан содир этилган котиллик аломатлари шундок кўриниб турарди.
Бегунох йигитни биргина эътикоди учун камокка ташласалар, соппа-сог холда олиб кетиб кийнаб ўлдирсалар, кейин яшикка солиб кайтариб олиб келсалар, «Ма, ол ўлигингни!» дегандай уйга келтириб ташласалар... Бу килмишлари хам етмагандек, тагин кўзларини бойўглидек чакчайтириб, кани энди нима килмокчисан, дея, сурбетлик билан тепангда каккайиб, афтингга бакадек бакрайиб туриб олсалар... Бу хонадон учун бундай хўрликларга чидаш осон бўлмади. Жиянининг жасадини кўрганидан кейин кўп ўтмасдан Хабир ака хушидан кетиб йикилди. Атрофдагилар шошиб унинг устидан бир челак сув сепдилар. 4 кишилашиб кўтариб ташкарига олиб чикиб кетдилар. Мархумнинг якинларидан яна бир-икки киши бу холатлардан ўзларини ёмон хис кила бошладилар. Тез ёрдам чакирилди. Дўхтирлар келиб мусибатхонадагиларга уколлар килиш билан овора бўлдилар...
Хусниддиннинг кетида 3 та гўдак фарзанди колди. Уларнинг бири 7-8 ёшлардаги ўгил эди. У ўзи жуда шўх бўлган экан, адамни кўраман, деб роса тўполон килди. Аммо барибир уни ичкарига киргизишмади. Болакай ўзини у ёк-бу ёкка уриб, уйнинг деразаларига тармашиб, бир амаллаб адаси ётган хонага кириб олди. Хизмат килаётганлар унинг дод-войига токат килолмадилар. Охири «хозир ювиб бўлишсин, кейин кўрсатамиз», дейишди ва ювиб-кафанлаб бўлингач, отасининг юзини салгина очиб мана аданг, деб кўрсатган бўлишди. Бола отасига кўзи тушар-тушмас баттар бакира бошлади. «Адам корайиб кетибдилар!», - деб йиглар эди у.
Дархакикат, одамлар маййитнинг кўриниши хакида ўзлари билганларича хар-хил гапларни гапиришмокда. Собик махбусни Жаслик камокхонасида каттик кийнок остида ўлдиришганига хеч ким шубха килмаётган эди.
Ўзбекистонда масжидлару кўчаларнинг, уйлару камокхоналарнинг, ўликлару тирикларнинг, мозорлару бозорларнинг, ахлатхонаю хожатхоналарнинг вактинчалик эгаси – Каримовнинг одамлари жанозани каерда ўкишни хам ўзлари белгиладилар. Мархумни бу хонадоннинг шундоккина якинида жойлашган Ачавот махалласининг янги курилган «Ислом обод» масжидида эмас, мозорнинг ичидаги кимсасиз масжидда яширинча ўкитиб, кўмдириб юборишди. У масжидда эса мустакилликнинг касофатидан хозирда намоз ўкилмайдиган бўлган. Шундан кўпгина одамлар нафакат Хусниддинни кўришдан, балки унинг жанозасида иштирок этиб, унга бу дунёдан кетиш олдидаги сўнгги тилак-дуоларини хадя этишдан хам махрум этилдилар.
Инна лиллахи ва Инна илайхи рожиувн.